Thursday, December 14, 2017

आगोको मसि

मेरो कलममा
आगोको मसि भरिएको छ
तैपनि यसले कोरिरहेछ सुन्दर फूल
फूलका यी हजार रंगहरु
आगोकै मसिबाट निस्केका हुन्
अहिले ती शान्त छन्,  
तर म अशान्त छु
कुनै दिन फूलबाटै डढेलो निस्क्यो भने
म के गरुँला ? 

झोला












उफ्......

भोलि फेरि उठाउनु छ त्यो झोला 
र बोकी हिंड्नु छ काँधमा
बोकेर
आफू र आफ्नो गह्रौं मनलाई

एउटा अमुक बन्द सुटकेससंगै
भित्तामा आड लागेर बसेको छ यौटा झोला
र त्यो भित्र छन्
एउटा पासपोर्ट,
बिदेश बसाईंको अनुमति
अक्षरहरुको भीडयुक्त एक कम्प्युटर  
केही स्वदेशी पैसा र
पढी नभ्याएका केही किताबहरु

उफ्......
भोलि फेरि उठाउनु छ त्यो झोला  
र बोकी हिंड्नु छ काँधमा
बोकेर
आफू र आफ्नो गह्रौं मनलाई

म हिंडेपछि
साँझसम्ममा
एउटा शून्यपनले भर्नेछ यहाँ
भित्तामा हाँसिरहेको तस्वीर
एकाएक अन्तर्ध्यान भए झैं
या
खेल्दा खेल्दैको एउटा सजीव साथी
बेखबर हराए झैँ

ठीक यसैगरी म आएथें यहाँ
अब जाँदैछु
माकुराले स्वयम् खिचेर हिंडे झैँ
आफ्नो जालो

एक जुग यसरी नै बितिरहेछ   


म नहुँदाको क्षण कल्पेर
मै दुखि हुनु के ठीक हो ? 
अहँ, उत्तर पाउँदिन

उफ्......
भोलि फेरि उठाउनु छ त्यो झोला 
र बोकी हिंड्नु छ काँधमा |

Friday, August 18, 2017

यात्रामा निस्केपछि

यात्रामा निस्केपछि मानिस उही रहँदैन
म पनि उही रहिन
मेरा प्वाँख पलाए र म पन्छी भएँ
मेरो श्वास लहरायो र म बायुपंखी भएँ
मेरा नशाहरुमा अनौठो करेन्ट चढ्यो 
र पैतालाहरुले भुइँ छाडे
चौड़ेपींग खेल्न आतुर केटाकेटी झैँ
थोरै डराए पनि म धेरै खुसी थिएँ
यात्राले मानिसलाई खुसी पार्दो रहेछ
कि यात्रा नै खुसिहरुको फेरहिस्त हो ?
मैले बाटामा जो जो भेटें बेखुस यात्रीहरु
तिनीहरु आफूलाई यात्री होइन
दुखहरुको सुरुंगघडीमा सुई झैँ घुम्ने घोडा ठान्दा रहेछन्
म भनें पल पल रोमान्चित थिएं
यो लामो खुसीको उपलक्ष्यमा
स्वभावत:
अलिकति कविता लेखुं या गीत रचुं भनेर घोरिएकै हो
तर
मैले लेखेका बाहेक सारा चिज कविता भए र मलाई बगाए  
मैले रचेका बाहेक सारा चिज गीत भए र मलाई बहकाए
मैले पढेका बाहेक सारा चिज पाठहरु भए र मलाई सम्झाए
यात्राको सम्झनामा 
मैले केही तस्बिरहरु पनि खिचें
तर हरेक पल्ट सम्झना बाहिरै छुट्यो     
तस्बिरका चौघेराभन्दा बाहिरै घुम्यो मूलदृश्य
यात्रामा निस्केपछि एकथोक सोच्दा अर्कैथोक हुँदोरहेछ
यात्रामा हार्नुको पनि मजा हुँदोरहेछ 














म पलपल नयाँ भएँ
यात्रामा निस्केपछि
हावाले मलाई धकेल्यो र भन्यो – तिमी स्वतन्त्र छौ, उड
पानीले मलाई घचेट्यो र भन्यो – तिमी निस्फिक्री छौ, बग
मै रहेछु आफूलाई अटूट बन्धनमा राख्ने - स्वतन्त्रताको नाममा
र अरुलाई दोष देखाएर अल्झिईरहने  
त्यो बन्धन टुटेछ
यात्रा भन्नु नै मुक्तिको अर्को नाम रहेछ
यात्रामा निस्केपछि घाउहरु घाउ रहेनन्, हराए
यात्रामा निस्केपछि चोटहरु चोट रहेनन्, बिलाए
यात्राले सबथोक बगाई लैजाँदो रहेछ खोलाले जस्तै
र मिसाउँदो रहेछ समयको समुद्रमा
गाढा, गहिरो काँडा जस्तै लाग्ने बर्तमानलाई पनि
टाढाको अस्पष्ट डाँडा जस्तै कुहिरोमा छाड्दो रहेछ यात्राले
यात्रा अघि म शहरको मालिक ठान्थें आफैंलाई
अब नदी किनारमा बालुवा खेल्ने बालक जस्तै भएको छु
यात्रामा निस्केपछि 
यात्रा मात्रै आफ्नो हो भन्ने हुँदो रहेछ         
बाहिरका भाँती चिज देखाएर यात्राले
यात्रीलाई आफूभित्र छिचोल्न लगाउँदो रहेछ
यात्रामा निस्केपछि बल्ल
आफूलाई चिनिँदो रहेछ 
यात्रा हिंडेको निकै पछिमात्र 
एउटा अन्जान अज्ञात स्वरले    
मेरो कानैमा फुस्फुसाउँदो रहेछ,
कि, जन्मैदेखि तिमी एउटा यात्रामा छौ |

Sunday, January 8, 2017

झ्याल र पर्दा



संगसंगै जुटेका हौँ हामी
झ्याल र पर्दा भएर
तर, त्यहींबाट शुरु भयो हाम्रो टक्कर

संगसंगै बसेको नाता
हामी संगसंगै खुल्नुपर्थ्यो
हामी संगसंगै बन्द हुनुपर्थ्यो
झ्याल बन्द हुँदा समेत
पर्दा अझै खुल्न मिल्थ्यो

छ्या, शितल बतास र न्यानो प्रकाश
तिमीलाई किन निको नलागेको ? 

तिमी पर्दा भएर सोच्यौ – म त पर्दा हुँ
खुल्नु आबश्यकता नै होइन मेरो
म झ्याल भएर सोचें – म त झ्याल हुँ
खुल्नु धर्मै हो मेरो
यस्तै हठलाई
हामीले आ-आफ्ना पराक्रम ठान्यौं

आखिर, आजित भएर टुटें म एकदिन   
तिमीलाई ख्यालै भएन

कारण, तिमी बाहिर हेर्दैनथ्यौ
घाम चिन्दैनथ्यौ, जुन चिन्दैनथ्यौ
झरी नजान्ने, हुरी नजान्ने तिमीलाई
गमलामा हुर्कंदै गरेको मनिप्लान्ट
खतरामा छ भन्ने के थाहा ?

लौ म हिंडे,
ए, भित्र कोही त होला
  यो कक्रिएको पर्दालाई पन्छाएर 
एकपल्ट बाहिर चियाइहेर्नु 
यतिन्जेलको मेरो उफानी सकस 
चर्केका खापाका डोबहरुमा पढ्नु |

Sunday, January 1, 2017

स्फटिक सोच


















भाई, सिंढीमा नबस्नु
हजार मानिसहरुले टेकेर गएका छन् यहाँ
अँ त नि, जुत्ताहरुको मैलो,
भैगो  !

बाबु, यस्तो भुइंमा पनि नबस
कपडा बिग्रेला  
शरीर चिलाउला
हो त नि, भैगो !

शीतले भिजेको छ चौतारी,
अक्षता पातीले रङ्गीन छ -
मन्दिरको आँगन पिंढी सबै   
चराले बिष्ट्याएको छ
अलि ठूलो ढुंगामा पनि
न रेस्टुरेन्ट, न सफा बिसौनी

चौरमा पनि
सुक्न आँटेको गाईको गोबर
प्लास्टिक, कागत र बदामका बोक्रै बोक्रा
भैगो !
हिंड, आजलाई बस्ने गतिलो ठाउँ नै भेटिएन

साँच्चि, किन होला धर्तीमा
धान फलेको यस्तैमा
कमल फूलेको यस्तैमा
सुन लुकेको यस्तैमा 
किसान रमेको यस्तैमा
यो गोरा पनि घुम्दै हिंडेको यस्तैमा

किन बनेन,
ब्रह्माको गीलो माटो र
हाम्रा पुर्खाको खरानी सबै स्फटिक ?

Wednesday, November 23, 2016

हिंड्दा हिंड्दै












हिंड्दा हिंड्दै हिंडिएको रहेछ यत्रो बाटो
बसेको भए
बसिरहेकै हुनेथियौं एकै ठाउँमा
अब थकाइको
दुखाइको, पसिनाको
र भोक तिर्खाको भर्त्सना के गर्नु
तिनको सम्झना अब सुखद नै छ
ती बिना सम्भव हुनेथिएन यो यात्रा |

उक्लिंदा उक्लिँदै उक्लिइसकिएछ यति माथि
ओरालो लागेको भए यति नै झरिइन्थ्यो होला
अझ बेसी !
जीवनको र सामर्थ्यको
बरु एउटा सीमा होला
यात्राको कुनै सीमा छैन
र म “ऊ त्यो सीमासम्म पुगेर आएँ”
भन्ने मान्छे पनि भेटिएको छैन
प्रेमले, सद्भावले या करुणाले  
जसले यो उकालोको बाटो देखाइदियो
उसलाई कोटी धन्यबाद दिंदै
हामी लागौं
अझ माथि माथि | 

Saturday, October 29, 2016

महामहिम राष्ट्रपतिजी से नम्र निबेदन

महामहिम राष्ट्रपति जी !
हम आपके स्वागतमे खडे है
अभी त्योहारका बक्त है
पर सच्चा त्योहार तो आपके आनेसे होगा
सडक बिलकुल खालि होगा
घर घर मे दिवाली होगा
कोइ भी काम पे नहीं जाएगा
जय जयकार और ताली होगा
हम एकदम तयार है
आपको ब्यग्र इन्तजार है

आपकी आजादीका छेसठ साल गुजर गए
हमारी लोकतन्त्र भी उतनी ही हो गए
दोनो बक्त हम साथ साथ रहे
सारे चिजें तो बिलकुल अच्छे रहे
पर एक बात हमसे गलती हो गई
हमारा चाबी खो गई
बादमे पता चला
धन्य, चाबी दिल्लीमे ही छुट गया था
हमारा तो होश टुट गया था
लोग कहते हे- तुम बुद्दु हो
अपना चाबी वहाँ छोड आते हो
फिर बार बार चिल्लाते हो












हमारे जो भी उधर जाते हे
गान्धीजीके समाधिमे फूल चढाते है
डोसा, नान और मीठा पान खाते है
रोटी बेटी रिस्ता से बात उठाकर
एम्बुलेन्स, दमकल और साइकल जैसे
अच्छी अच्छी चिजें भेटी ले आते है
फिर भी वह चाबी छुट जाते है

नजाने कैसा हे वह चाबी
लगेज कि भार से ज्यादा तो नहीं ?
हम छोटे लोग क्या जानते है
जो भी हो, फिर भी वह लेकर आना था
अपना ताला बन्द होते ही
रिस्तेदारों को दिक्कत नहीं देना था
हम भी यहाँ बहुत सर्मिन्दा है

दुसरे ने ‘बुद्दु’ कहकर भी
हम इतने दिनोतक सुनता रहा
फिर आज हमे ये क्या हुवा
हम थोडा सा घबराने लगे
आपको एक निबेदन लेखकर
स्वयम् अपनेको समझाने लगे

महामहिम राष्ट्रपति जी !
हम आपके स्वागतमे धीर से खडे है
हमको बडा कृपा करके
फिर अच्छी रिस्तेदारीको निभाना,
वह चाबी लाकर सबके सामने
सिंहदरबारमे रख जाना |   

javascript:void(0)